ZOEKEN:

De provincie Hainan (海南) is een prachtig tropisch eiland in de Zuid-Chinese Zee. Hainan heeft een oppervlakte van 34.000 km² (iets kleiner dan Nederland) en er wonen 9 miljoen mensen. De hoofdstad is Haikou in het noorden. De belangrijkste reisbestemmingen zijn:

Achtergronden

Tot voor kort was Hainan een achtergebleven grensgebied. In de keizertijd werd het gebruikt als ballingsoord voor in ongenade gevallen bestuurders. Vanaf de 18e eeuw kwamen er Hanchinese kolonisten naar het eiland. Dat leidde rond 1780 tot een opstand van inheemse stammen, die door de keizerlijke troepen werd onderdrukt. In de Tweede Wereldoorlog werd Hainan door de Japanners bezet, zowel om strategische redenen vanwege de ligging, als om economische redenen, i.h.b. de winning van ijzererts.
Tot 1988 behoorde Hainan tot de provincie Guangdong. Sindsdien is het een aparte provincie, tezamen met de deels omstreden Xisha, Nansha en Zhongsha eilanden in de Zuid-Chinese Zee. Hainan beschikt over vele prima stranden en een bergachtig binnenland. De noordwestkant van het eiland is min of meer gesloten voor buitenlanders, aangezien hier marine- en luchtmachtbases zijn gevestigd.
De twee belangrijkste steden zijn de hoofdstad Haikou in het noorden en Sanya in het zuiden. Tussen deze steden lopen drie routes: de oostelijke kustweg via Wenchang, Qionghai en Wanning; de centrale weg via Tongza en de westelijke route via Danxian en Basuo.

Bevolking

Hainan heeft een bevolking van 9 miljoen mensen, waarvan 17% minderheidsvolkeren, ongeveer 1,4 miljoen Li, 73.000 Miao en 60.000 Miao, die vooral leven in de heuvelgebieden in het binnenland.

Li

Sanya-Li-meisjes01-K1996De Li vestigden zich circa 3000 jaar geleden vanuit Guangxi en Guangdong op Hainan. De Li zijn verwant aan de Dai en de Zhuang. Ze wonen in de dichte tropische wouden die de Limuling-bergen bedekken. In het verleden leefden ze vooral van de jacht en de bosbouw. Jongens waren op hun 7e jaar al ervaren boogschutters. Tot voor kort hadden de Li vrouwen de gewoonte hun lichamen te tatoeëren. Meisjes ondergingen de tatoeëringsceremonie rond hun 12e of 13e jaar. De gewoonte schijnt te zijn uitgestorven of onderdrukt. De vrouwen zijn kundige wevers en meisjes leren vanaf hun 7e jaar de traditionele vaardigheden. De kleding van de vrouwen varieert per stam en gebied. De jasjes en rokken zijn rijk geborduurd. Gehuwde vrouwen dragen het haar vaak opgestoken. De vrouwen hebben allerlei soorten sierraden, waaronder soms vele nekbanden. De traditionele uitrusting wordt voornamelijk gedragen tijdens feesten en ceremonieën; in het dagelijkse leven dragen ze Chinese kleding.
De Li hebben een verleden van langdurig verzet tegen de Chinezen en menige giftige pijlpunt trof een Chinees. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielpen ze de communistische guerrilla’s echter tijdens de oorlog met de Japanners. Mogelijk om deze reden werd, toen de communisten aan de macht waren gekomen, het centrum van het eiland een autonoom district.

Miao

De Miao verspreidden zich van Zuid-China over Noord-Vietnam, Laos en Thailand. In China trokken zij zuidwaarts naar Hainan als gevolg van de Chinese immigratie vanuit het noorden en zij bewonen nu het meest bergachtige terrein op het eiland. Hun relatie met de Chinezen is van oudsher ook weinig gelukkig. Landtekort bracht hen rond 1780 tot een opstand die wreed onderdrukt werd door de keizerlijke legers. Om dezelfde reden brak tegelijkertijd met de Taiping Revolutie in het midden van de 19e eeuw een nieuwe opstand uit, maar toen de Taipings eenmaal onderdrukt waren, volgden de Miao al snel.

Hui

Er wonen op het eiland ook Hui die de vierde minderheidsgroep vormen. Hun kleine gemeenschap van 2500 mensen is volgens de legende voortgekomen uit de bemanning van een Arabisch handelsschip dat op het strand vastliep.

Han

De kustgebieden van het eiland worden bewoond door Han-Chinezen. Sinds 1949 hebben Chinezen uit Indonesië en Maleisië en sinds enkele jaren ook uit Vietnam zich hier gevestigd.